Herinneringen

Het is eind juni. Ik heb veel werk te doen in mijn onderneming, maar momenteel geen betaalde opdracht. Hmmm, hoe daar tegen aan te kijken? Heb ik behulpzame herinneringen van soortgelijke eerdere situaties?

Ik gun mijzelf wat geruststellende overwegingen:

  • Ik weet dat de vraag naar mijn dienst, het schrijven van een gedicht in opdracht, groter is tijdens de seizoenen van inkeer, rust en reflectie dan tijdens het uitbundige zomerseizoen;
  • Ik ben, door betaalde opdrachten, de laatste tijd wat nalatig geweest in het werken aan mijn zichtbaarheid;
  • Bij deze temperaturen op mijn zonnige werkkamer is het moeilijk, zo niet onmogelijk, om die concentratie en afstemming te genereren die ik nodig heb om een gedicht in opdracht te schrijven. Dus eigenlijk wel prettig om andere zaken onder handen te nemen;
  • Veel betaalde opdrachten zou nu lastig zijn, want ik heb wél de afspraak met mijn man begin juli af te reizen naar Zweeds Lapland voor een aantal zomerweken;
  • Enz.

Maar onderwijl ontwikkelt zich ook onzekerheid.
En ik besef: “Hé, daar is ie weer”. Onzekerheid is vanaf dat ik me kan heugen mijn reisgezel op het levenspad. Een opdringerig, persistent type dat er op uit lijkt te zijn mij ijzig en onverschillig te doen voelen.

Ik haal terug wat ik zojuist schreef voor mijn presentatie op de website van de branchevereniging van herinneringsspecialisten: “Je vermogen om je herinneringen te scheppen (en daarmee je werkelijkheid) is een geboortegeschenk. Én een instelling. Én een training.”

En dan weet ik met welke werkzaamheid ik nu als eerste verder ga: Het maken van de video voor de website van de herinneringsspecialisten met de reacties van klanten op mijn gedichten. Die reacties breng ik in mijn herinnering, die motiveren mij!

Herinneringen zijn niet zo zeer om in te leunen als je oud bent,
herinneringen zijn er je leven lang om de passende richting te vinden.  

Deze tekst publiceerde ik eind juni 2022 op LinkedIn